Z cichym przyzwoleniem

Myśli stoją za drzwiami

Tłocząc się jak ciżba

Gotowa się stratować

By tylko wejść do środka

Okucia ciężkie żelazne

Tną pociemniałe drewno

Rygle drżą pod naporem

I za chwilę ustąpią

A ja patrzę i też drżę

Z cichym przyzwoleniem

Bo może razem z bólem

One przyniosą wolność

Może warto je wpuścić

Uchylić drzwi na próbę

Pozwolić im się rozpełznąć

Po korytarzach serca

Chwycić miecz jak Judyta

Zmierzyć się z nimi wreszcie

Z pokorą plan przygotować

I czekać na okazję

A potem z ulgą uciąć

Głowę Holofernesa

I zostać bohaterką

Swojego własnego życia 

19.09.2022

[Dębowiec IX'2022]