Sent To Preach / Posłani, by głosić

Jeden z moich Braci ze wspólnoty napisał w mailu do mnie: „ wcale nie jest zasadą że cedrowa kapliczka daje większą bliskość, katedra w Toledo każe uklęknąć” – to stwierdzenie poprowadziło mnie do wspomnień i refleksji nad tym, jakim miejscem jest dla mnie kościół – jako budynek, nie Kościół jako instytucja. Bo przecież monumentalne budowle kościołów i ich wnętrza bywają niemal tak różne, jak emocje, jakie budzą. Wspomnienia przeniosły mnie do ferii zimowych w Rzymie kilka lat temu, gdzie zwiedziliśmy chyba wszystkie bazyliki większe, i kilka mniejszych. Niektóre porażały przepychem, złotem, bogactwem zdobień, ale... zupełnie nie miały (dla mnie przynajmniej) ducha. Wchodziłam do nich jak do muzeów, wcale nie miałam ochoty przyklękać i modlić się, ale jedynie rozglądać i podziwiać – ciekawe, czy powstawały pod wpływem Bożych natchnień, czy raczej "warsztatu" – moja wiedza w tym zakresie jest znikoma. Zapewne nie każdy twórca musiał się nawrócić, być może wielu z nich wykon...

Podczas posługi wstawienniczej zbieram okruchy cudzego życia. Słucham przeróżnych historii, dziwiąc się czasami, jak bardzo mogą być poplątane nitki relacji, jak niektóre doświadczenia tkwią niczym ciernie w sercach, albo jak okruch szkła w oku Kaja z historii o Królowej Śniegu. Uczę się oddawać te historie, nie pozwalać, by we mnie zamieszkały, aby mną nie zawładnęły i nie zabrały mojej własnej przestrzeni. Czasami niektóre z nich same układają się w słowa.... Pozwól sobie opłakać Życie którego nie było Pozwól sobie pożegnać Dawno straconą miłość Pozwól sobie wybaczyć To co się dokonało I wszystko to co mogło Ale się nigdy nie stało Pozwól sobie wypłakać Ten smutek co tak boli Pozwól się poprowadzić W tej drodze Jezusowi Pozwól Jemu odnaleźć To co się pogubiło Zamknąć skrzypiącą furtkę Za tym co kiedyś było Okno z szybą stłuczoną Przemilczeń kamieniami I ogród porośnięty Milczenia zranieniami Zima już się skończyła Nadchodzi wiosny tchnienie Czas by skrzydła rozwinąć Wzlecieć w nowe p...