Sent To Preach / Posłani, by głosić

  Po drabinie Utkanej z potknięć Wspinam się ku Tobie Przyciąga mnie Twoje spojrzenie Pełne akceptacji Wiem że tęskniłeś Gdy znowu odeszłam By pobyć chwilę w świecie Pełnym szarości I kurzu zaniedbania Zmarnowanych okazji Przegapionych szans Pozornego blasku I blichtru świecidełek Wracam więc Po drabinie  Utkanej z potknięć Znowu w Twoje ramiona Wzruszona tą tęsknotą O której mi mówisz I słodyczą spotkania Prosząc byś zechciał Przyjąć mnie Marnotrawną Siedemdziesiąty Ósmy raz 22-23.10.2022

 „Kochana bardzo, bardzo  mi przykro . Śmierć kogoś bliskiego zawsze przychodzi nie w porę. Trzymaj się cieplutko , jestem z Wami w modlitwie 🙏❤️” - taką wiadomość dostałam. Bardzo nie w porę, bo za wcześnie. Bardzo nie porę, gdy odchodzi człowiek serdeczny, dobry, mądry. Bardzo nie porę, gdy dostajesz taką wiadomość będąc na urlopie daleko od domu. Wiem, że On też kochał Afrykę, więc gdy dowiedzieliśmy się, że porwała go lawina w Tatrach, nie mogłam uciec od myśli i próby patrzenia Jego oczami na obrazy, które miałam na wyciągnięcie ręki - dzieci z wioski, które też fotografował, palmy, które miał w tle na swoim profilu, chatki kryte strzechą, rozgwieżdżone niebo… dziś w dzień Jego pogrzebu nadal patrzę na ocean i słyszę nieustający szum wiatru. Nie mogę iść tą ostatnią drogą z ludźmi Mu bliskimi, mogę jedynie pożegnać go słowami, które przyszły do mnie gdy dowiedzieliśmy się o Jego nagłym odejściu: Drapię żal pod brodą Jak starego żółwia A on ze skorupy Wychyla się wciąż mn...

  Bezsenność Skrada się jak cicha kotka Patrzy jak pod policzkiem Sobie dłoń układam Mrucząc z dezaprobatą Oczy mruży złociste Wie że się znowu łudzę Że miękka sierść pościeli Pomoże mi się zanurzyć W sennych krain głębinę Tymczasem  Siedzę w łodzi Na ciemnej tafli jeziora Niby bezradna bez wioseł Szukam snu pod rzęsami Słucham wody szemrzącej Że na nic dzisiaj czekanie Bo sen mój odszedł wraz z kotką Na nocne polowanie 30.09.2022