Jak zaufać?....
Jak to jest iść w zaufaniu? Jadąc na ostatni Strumień Łaski znowu byłam pełna wątpliwości. Opowiadałam o nich bliskiej mi osobie mówiąc, że Bóg potwierdza jej wybraną posługę, zapraszając do kolejnych przestrzeni w aktywności, a ja wciąż nie mam pewności, czy to nie ja sama wybrałam to malowanie i czy to nie mój plan realizuję, zamiast Bożego. Mówiłam też o tym, że malowanie podczas Strumieni wymaga jeszcze większego zaufania – bo gdy prowadziłam modlitwę uwielbienia, miałam chociaż Słowo, którego mogłam się uchwycić, dostawaliśmy je także podczas posługi malowaniem na warsztatach i zjazdach Szkoły Uwielbienia, a tu… zupełnie nic! Usłyszałam słowa otuchy i zapewnienie, że widać moje powołanie w tych obrazkach, które już powstały; ale ja wciąż modliłam się o wyraźny znak, prosząc Boga: jeśli to naprawdę jest od Ciebie, niech znajdzie się dzisiaj osoba, która zechce kupić mój obraz – po co malować obrazki, które mają podpierać półki? A w homilii ks. Marcin jakby słyszał moje wątp...