Cicha kotka


 

Bezsenność

Skrada się jak cicha kotka
Patrzy jak pod policzkiem
Sobie dłoń układam
Mrucząc z dezaprobatą
Oczy mruży złociste
Wie że się znowu łudzę
Że miękka sierść pościeli
Pomoże mi się zanurzyć
W sennych krain głębinę

Tymczasem 
Siedzę w łodzi
Na ciemnej tafli jeziora
Niby bezradna bez wioseł
Szukam snu pod rzęsami
Słucham wody szemrzącej
Że na nic dzisiaj czekanie
Bo sen mój odszedł wraz z kotką
Na nocne polowanie

30.09.2022




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak kromka chleba

Obraz
 Wymień mi proszę Serce na nowe Takie mięciutkie Jak kromka chleba Bym nim nakarmić Mogła każdego Kto dotknąć pragnie Na ziemi nieba Zabierz mi proszę Serce kamienne Co ciągle szczeka Chciwe i głośne Ja go już nie chcę Bo mi przeszkadza Dostrzegać w innych Brata i siostrę  Wymień mi proszę Serce na nowe Zabierz kamienne Daj serce z ciała Weź tę złośliwość Zostaw Twój pokój Abym go niosła I rozdawała Zabierz samotną Czarę goryczy Co pić się wzbraniam Ją nocą ciemną Naucz mnie Boże Jak Ciebie słyszeć Gdy szepczesz: blisko Bądź zawsze ZE MNĄ 15.11.2023 [Prażmów 16.10.2023]
Czytaj więcej

W gałęziach

Obraz
Zanurzam moje ziarnko gorczycy W ogrodzie Twojej nieskończoności I proszę, byś mnie zechciał zasadzić I wzrost dał - mocą Bożej Miłości. Czy mam gotowość by obumierać Gdzieś w ziemi ciemnej na wzrost czekając? Ty wiesz to, Boże, lepiej ode mnie, Jak się ziarenkiem gorczycy zająć. Z ufnością zatem dam się przysypać Grudkom, co dławią moje pragnienia, Bo tylko wtedy to ziarnko wzrośnie, Gdy będę w Tobie się ukorzeniać. Proszę więc Ciebie, mój dobry Boże: Tchnij we mnie życie z Ducha Świętego! Podniebne ptaki gniazda uwiją W gałęziach drzewa gorczycowego. ************** Napisałam o moim ziarnku gorczycy 05.08.2024, podczas odbywania IV tygodnia ćwiczeń ignacjańskich, będąc po ćwiczeniach na temat hierarchii pragnień i refleksjach na temat Bożej Miłości. O.Bartek Przepeluk i Jola B. doskonale przeprowadzili mnie przez ten cudowny czas.....
Czytaj więcej

Jesieniara

Obraz
  Nieśmiało przemyca Reszteczki zieleni Ale tak naprawdę Z czerwieni jest dumna Jednym ruchem dłoni Liście rozpłomieni Ochrę lekko zdmuchnie Ze skrzydełka wróbla Podkradnie pomarańcz Ostatnim promieniom Zanim słońce zniknie Za rzęs firankami Szepnie: „Czas przywitać Się ze mną - Jesienią” I w mgle się rozpłynie Za pajęczynami (01.11.2024) (kredki akwarelowe, 31.10.2024)
Czytaj więcej