Mój Magnificat

Wielbi dusza moja Pana
Za życie, które mam w Tobie,
Za łany zbóż na polach,
I Ciebie – w każdej osobie
Ty dajesz mi tak wiele,
Że trudno wyrazić to w słowach,
Wdzięczne jest moje serce,
Choć często tak zaczynam od nowa…
Ty uczysz mnie chodzić po wodzie
I do pokory zapraszasz,
Wymieniasz serce na nowe,
Ciemność i mroki rozpraszasz
Ty jesteś, gdy potrzebuję,
Umacniasz Słowem Swoim,
Gdy krzyczę – uciszasz burzę,
Gdy płaczę – zawsze ukoisz.
Uczysz mnie kroczyć za Tobą,
Zapraszasz, by wejść głębiej,
Ty wzbudzasz we mnie pragnienie –
- a ja chcę więcej i więcej…
Więc wielbi Cię moja dusza
W prostocie, tak jak potrafi,
Ty jesteś moim Bogiem
I tylko Ciebie chcę sławić.
 
Amen.
 
13.08.2022
[O napisanie własnego Magnificat zostaliśmy poproszeni podczas naszego formacyjnego kursu Maryja]

[Zalew Goczałkowicki I'2023]

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jak kromka chleba

W gałęziach

Jesieniara