Uczyń mnie garnkiem glinianym

 

Chcę

Odejść od siebie 

I więcej nie wrócić

Odwrócić się na pięcie

Od bycia centrum wszechświata

Nie patrzeć więcej w lustro

Z podziwem dla siebie samej

Nie szukać cudzej uwagi

I na pochwały nie czekać

Chcę 

Byś mnie oczyścił

Z trądu posiadania

Chcę 

Zmyć makijaż lęku

Otrzepać się ze strachu

Stanąć prawdziwa przed Tobą

I poprosić

Byś jeszcze raz mnie ulepił

Zupełnie od początku

Pustką wypełnił gotową

By przyjąć cudze krzywdy

Wrażliwą na połamane serca

Tych którzy Ciebie nie znają

Kruchą lecz twardą wewnątrz

By znosić tych udręczonych

Co krzyczą bez powodu

Z rozpaczy i bezsilności

Uczyń mnie garnkiem glinianym

Bez ucha albo z uchem

Ale koniecznie z dzióbkiem

Na zdroje Twojej łaski

Która się będzie wylewać

Pod każdym Twoim dotknięciem

Niech będą ich tysiące

I tysiące tysięcy

Dotknięć które poruszą

Serca spragnione Miłości

By mogły znaleźć pełnię

W Twej Świętej Obecności

I w dźwięku Twojego Imienia:

Jezus. 

Jezus. 

Jezus.

20.03.2022

[Czechowice-Dziedzice VII 2021]